IDENTITEIT VERKWANSELEN GEEFT RUIMTE AAN WAT NIET GOED IS

Blog www.inner-art.nl april 2015

De Bijbel is nog steeds – al willen we dat niet en denken
we er heel anders over – de grondslag
van wetgeving, maatschappij en cultuur. Alle waarden, normen,
grenzen, wetgeving, onderwijs, sociale structuur, zijn gebaseerd op de goede adviezen die de
Bijbel aan de mensheid heeft gegeven. Zeker is de Christelijke leer de grond van de Nederlandse staat. We kunnen
allerlei negatieve zaken hebben beleefd in de geschiedenis en in onze
opvoeding, door bijvoorbeeld begrip, verkeerde intenties, verkeerde uitleg van
hetgeen de Bijbel ons adviseert, maar moeten daarbij niet de goede en
noodzakelijke, wijze adviezen in de Bijbel genoemd, in de wind slaan.

De Bijbel adviseert bijvoorbeeld trouw te blijven aan je
identiteit. Het unieke in een persoonlijk mens, cultuur, groep, ras, volk, is er niet voor niets. Dat eigene voor ieder
mens, voor ieder volk of ras specifieke
is een uiting van de veelzijdigheid, het eindeloze van de Liefde die God, de
bron van het leven, is. De gehele
mensheid – en nog veel dat de mens niet
kent – vormt het natuurlijke lichaam van God, waarbinnen alles op complexe
wijze goed en geolied verloopt, als het
hart van die machine, dat lichaam maar kan werken volgens liefde,
wat de
olie vormt in die machine, waardoor het kan functioneren en groeien. Het is er allemaal
om aan te geven hoe veelzijdig, bijzonder, wonderlijk de Liefde in meer en in
mindere mate een mens kan bewegen om dat unieke dat hij is, te zijn. Dat unieke
wat een mens die ergens geboren wordt, heeft, vormt het unieke van het gezin, de familie, groep, volk, ras
waartoe hij behoort. Een mens is de basisbouwsteen die dat eigene aan dat volk, dat ras geeft.
Dat eigene is gelegen in geestelijke bouwstenen van intelligentie die ieder
mens bij zijn geboorte meekrijgt. Die bouwstenen zijn afkomstig uit
intelligentie, materie die via generaties doorgegeven worden binnen dat ras en
volk. Ook tradities, voorkeuren, diepgewortelde wijzen van leven en overleven
gaven het unieke vorm. Saamhorigheidsgevoel en trots te horen tot die
groep zorgen ervoor dat je bij je groep wilt horen en de groep helpt met wat er
te doen valt. Je hebt de
vanzelfsprekende drang in je om elkaar
te helpen. Je versterkt elkaar daarmee. Dat geeft ieder een van nature goed
gevoel van tevreden zijn en support. Het
‘ons en wij ‘ gevoel. Daar is niets mis mee…

De Bijbel gaf richtlijnen om verzwakking, verdeeldheid,
verlies van welvaart, ongelijkheid,
ziekten en allerlei andere ellende voor ieder persoonlijk mens, maar ook
voor de groep, te voorkomen.

Voor ieder was er naar aard en wezen, afkomst en volk een
richtlijn om b.v. middels bepaalde tradities, talenten ervoor te zorgen
dat dat unieke goed bewaard werd en..
beschermd.

Uiten van dat unieke is mogelijk door het eigene te
herkennen, sterk te laten worden en te uiten in allerlei beroepen, handelingen,
hobby’s, kunstvormen, enz., waarmee
jezelf maar ook anderen gediend kunnen worden. De natuur, gewassen,
mogelijkheden van een groep, land, volk maakten die talenten weer sterk. In ieder land, iedere plaats op de wereld zijn immers weer unieke dingen, mogelijkheden die de
mens die daar woont, kan benutten. Zo dient ieder volk het andere, door b.v. te
leveren, te laten zien, wat die ander niet kent, niet heeft, maar wel kan
gebruiken. De visser vangt de vis. De
timmerman bouwt de boot, de ambachtsman maakt het net, de handelaar zorgt dat
de vis op bestemming komt, de bank zorgt
voor de juiste valuta, de douane
controleert op juistheid, de herbergier
zorgt voor overnachting op de lange tocht,
de politie wijst de weg, de kok maakt de vis klaar, de schoonmaker
ruimt de rommel op en het kind eet de
vis. Heb je ergens geen vis, kun je deze erheen brengen. De ander brengt er iets anders voor terug. Zo werk je samen en vormt ieder een schakel in het
geheel en doet naar aard, wezen, voorkeur en kunnen. Zo helpt ieder de ander
vooruit. Je dient elkaar in liefde en respect en wilt niet meer dan nodig is en doet niet meer dan past…

Dat het moet gaan om liefhebben zoveel je kunt, bij dat doen,
zoeken, uiten, vormgeven, sterk maken en delen ( geven en ontvangen) van dat
eigene, is de hoofdzaak. Dat is het meest dringende advies dat de Bijbel ons
geeft. Immers, zonder liefhebben, wordt het een rommeltje. We krijgen dan niet
de ruimte die we nodig hebben, maar beperking.

Door ontevredenheid, egoïsme (
dus liefdeloosheid) verleg je onnodig
grenzen en ontneem je ruimte aan
anderen. Je gaat dan immers over grenzen
heen om het eigene overal neer te zetten, ten koste van het eigene van andere
mensen.

Dat kan vreselijke situaties en lijden in de hand werken.
Dat de mens vrij is en moet blijven om het eigene naar buiten te brengen en te
versterken, is ook in de Bijbel uitgelegd. Geen mens heeft meer rechten dan de
ander. Immers, iets zou geen liefde zijn als je vindt dat je meer rechten hebt
dan een ander en jou stempel maar overal kunt opdrukken. Mensen zijn niet te dwingen, want het eigene
wordt daarmee – als het geen liefde is – een gevaarlijk iets, dat ten onrechte
versterkt wordt. Immers, het bloed
kruipt waar het niet gaan kan. Met andere woorden, hoe sterker je zegt dat iets
niet goed is, des te sterker de ander
wil laten zien dat het wél goed is… We krijgen vervolgens krampachtige
situaties van ‘ik heb meer kansen, rechten dan jij….’. Met alle gevolgen van onrecht, armoede,
verdeeldheid, in het persoonlijke leven van alledag, maar ook in het leven van
groepen, culturen, rassen, volken.

Zoeken, vormgeven, uitbreiden van het eigene, unieke is
er dan niet meer vanuit vrijheid , ruimte laten en dienstbaarheid, maar vanuit angst,
hebberigheid, verkeerd begrip van wat zinvol en goed (en dus liefdevol) is.

Hier – dus uit egoïsme – ontstaan alle uitwassen van een liefdeleer,
die ooit bedoeld was om vrede te scheppen en te houden….

Nederland is net als andere landen groot of klein, een
unieke samenleving met bepaalde talenten, aard en wezen. Dat bij elkaar zorgt voor een gevoel van
samenhorigheid. Je vormt een grote groep op grond van bepaalde ‘roots’, die bekend , bewust of vaak ook onbewust
worden beleefd en gezocht. Toch valt er veel niet te verklaren, uit te leggen,
te beredeneren, als je vraagt waarom iemand nu echt een Nederlander is en wil
zijn en wat hem bijvoorbeeld onderscheid van iemand die in tot een ander volk
behoort. Geaardheid, wortelgevoel zit in je genen. Het is bepaald door een
wezen, intelligentie van bepaalde soort die voor ieder volk weer anders
is! Friezen hebben een andere aard dan
Limburgers, ons allemaal welbekend.

Dat is juist bijzonder. Dat mag gekoesterd. Stel je voor
dat het overal in een land hetzelfde zou zijn. Waarom zou je dan op vakantie
naar een andere provincie gaan? Door het eigene van een streek heb je juist
uitwisseling. Toerisme is daar een mooi voorbeeld van.

Het eigene is vertrouwd. Daar voel je je goed bij. Dat
geeft veiligheid en een bepaald gevoel
van niet te hoeven uitleggen, gekend, begrepen te worden zonder woorden… Daar wil je dan ook vaak graag verblijven en
zelfs wonen. Je zoekt elkaar op en voelt je een vreemde eend in de bijt, als je
moet wonen op een plaats waar waarden, normen, het eigene voor jou totaal
vreemd is of niet verenigbaar met wat jij hoopt te beleven, en hoopt te
vormen…. Voor even vind je iets anders wel leuk en interessant, maar erin
leven, er wonen, er deel van uitmaken of zelfs een ander staatburgerschap
aannemen, is wel heel wat anders….

Het is de liefde die je doet samenzijn met mensen die jou
helpen om het eigene in jou te uiten. Kortom, je voelt je thuis, daar waar jij
ruimte krijgt om ‘je ding te doen’.

Anders is het als zo’n groep mensen waar jij toe hoort, zich zou voegen bij een andere groep. Je
vraagt je dan af of jij ook wil meegaan, of dat je trouw wilt blijven aan wat
eerder belangrijk voor je was. Je wordt vast onzeker, voelt je in de steek
gelaten en gaat zoeken. Hopelijk met liefde en begrip, maar misschien ook wel
met angst en boosheid omdat je basis van zekerheid, vertrouwdheid, veiligheid
in gevaar komt. Misschien begin je wel te vechten voor je eigen plekje.

Als de ander dat ook gaat doen en er ontstaat zelfs nog minder ruimte, omdat immers ieder zijn
eigen ruimte gaat innemen en afbakenen, krijgen we twee kampen tegenover
elkaar. We zien dat in het groot en in het klein.

Het is een ongewenst gevolg
van verliezen van identiteit, als er ergens waar gezocht wordt en geprobeerd wordt
zich te uiten, tekort aan respect en liefde is voor het eigene van de
ander.

Er zijn natuurlijk allerlei redenen waarom mensen grenzen
willen verleggen. Het is immers als het goed is, weer de liefde die de
grondslag vormt van al dat zoeken en drang zich te uiten. Toch is er ook een gevaar. Iemand kan vinden
dat hij de waarheid in pacht heeft en daarmee alles willen doen omdat ‘ zijn zaak
de goede is en dus verspreidt moet worden’. Het goede moet bevochten worden
vindt men… Dat is goed, maar… dat andere
is ook goed. Hoe moet het nu verder? Waar trekken we grenzen in het grenzen
verleggen, ruimte van anderen innemen en sterk worden?

De Bijbel geeft ons de grenzen aan, of we dit nu willen
of niet. Alleen… is dit ons wel goed uitgelegd zoals het door de liefde is
bedoeld, of is dit uitgelegd met belangen en visie van mensen die er allemaal
weer wat anders van denken en vinden en hebben we daarom soms ruimte gegeven
aan groei van meer en meer
onduidelijkheden, verliezen van identiteit, waardoor we nu naarstig op zoek
gaan naar wat er nog te redden valt of laten we een andere identiteit dan maar
de ruimte omdat het beter is dan wat we zelf hebben of is dit zelfs niet meer
te stoppen omdat wij zelf niet meer in onze eigen identiteit geloven ? Hebben
we deze identiteit eigenlijk wel behouden? Hebben we deze niet op de tocht
gezet door al het andere maar goed te vinden en over ons heen te laten komen?
Misschien dan wel vanuit de gedachte dat ‘alles moet kunnen’, het discriminatie
zou zijn om dat andere niet toe te laten, angst te behoudend gevonden te worden
of intolerant…. ?

Alleen in de Bijbel vinden we de grondslag voor een
gezonde samenleving in het klein of groot. De Bijbel geeft allerlei adviezen om
het eigene te behouden en… de ander de ruimte te laten om het zijne te
behouden.

Daar komt dan nu de mens die het beter lijkt te weten.
Hij denkt dat vrijheid ligt in expansie en sterk worden. Hij denkt dat
vrijheid, meer mogelijkheden, liggen in het zich vermengen met andere denkwijzen,
culturen, rassen, of zelfs religies. We geven ondertussen al het meest eigene
op en zoeken roots die we gaandeweg niet
meer willen, niet meer herkennen en kwijtgeraakt zijn door vermenging en
verregaand opgaan in andere zaken,
rassen, riten, gewoonten, enz. Het is
het kip en ei verhaal.

Door het ene vormt zich het andere. We zijn ontevreden geworden, leiden gebrek
van wezenlijke welvaartbrengende activiteiten,
zoeken scholing die ons lang niet altijd past uit angst misschien om er niet
meer bij te horen, willen interessant doen door andere dingen eigen te maken die
ons in wezen niet passen, hebben het niet door dat we door die aanpassing er
niet altijd gelukkiger op worden, we gebruiken onze talenten niet, of teveel voor eigen gewin, materiële doelen,
doen wat ons lijf wil en luisteren lang niet altijd meer naar de stem van het
meest eigene – de liefde – in ons hart die ons zou houden aan het vormgeven van het meest belangrijke:
dienstbaarheid met behulp van onze eigen wezen – de liefde – die ons alles geeft wat we nodig hebben om
gelukkig te zijn en gelukkig te maken… We hebben het meest natuurlijke, het
meest ware in ons dat ons alles zou bieden. Het is de Liefde die God in ons is.
Deze helpt ons grenzen te behouden en te verleggen, zonder dat anderen daar de
dupe van zijn. We zijn een beetje veel verloren onszelf neer te zetten zoals we
bedoeld zijn. Alles wordt eenheidsworst. Het unieke van onszelf, van onze
groep, van ons dorp, van ons land, ons volk, onze plaats in de wereld dreigt
ter ziele gegaan.

De Bijbel gaf om dit te voorkomen duidelijke richtlijnen:
Blijf jezelf. Wees tevreden. Haal wat jij niet hebt, bij de ander zolang dit
zinvol is en beiden dient, maar buit niet uit en vraag je af of je het wel echt
nodig hebt. Hij kan jou helpen en jij hem. Blijf waar je bent. Het is de plaats
die je dat zal geven wat je nodig hebt, omdat jij juist jij bent en woont waar
je woont. Je denkt soms wel dat het beter kan, anders moet, maar dat is lang
niet altijd de liefde in je die je dit zegt of laat voelen. Het is vaak je
ontevredenheid, je niet willen, je
nieuwsgierigheid die je wil uitdagen om je afkomst te verloochenen en grenzen
zover te verleggen, dat je je roots kwijtraakt en je identiteit gaat
verliezen. Dat komt vaak omdat je geen liefde hebt ontwikkeld voor dat wat jou
tot jou maakte als onderdeel van een gezin, gemeenschap, dorp, provincie, land,
volk, ras… Je hebt geen gepaste trots en
saamhorigheid ( je hoort bij elkaar) ontwikkeld. Misschien
was je juist wel hevig teleurgesteld en schaam je je zelfs wel voor je afkomst,
het nest waarin je geboren bent, de school waarop je gezeten hebt, je familie,
je dorp, je land, je volk, je ras. Dat je dan op ander gebied het geluk gaat
zoeken en denkt daar te vinden is je goed recht, maar leidt vaak tot nog meer
onduidelijkheid, ontheemdheid, verlies van eigenheid, zonder dat je dat door
hebt, omdat je immers ‘daar’
ogenschijnlijk meer ruimte hebt en gekend wordt. Zonder gevoel van
saamhorigheid leeft je dan te midden van een groep van wie je gemakkelijker idealisme
en streven kan overnemen. Je bent immers ontheemd. Zonder werkelijk thuis.

Soms ziet men pas na generaties dat veel is kwijtgeraakt
bent van wat er eerder was. Veel van het
eigene is dan opgegaan in de gewoonten en gebruiken van die andere groep. Soms gaat het om wat onbelangrijke zaken,
maar al met al worden zaken uitgehold en minder passend voor het gewenste
unieke wat er nog wel is…. Je eigen
identiteit is dan verkwanseld. Opgegeven uit gebrek aan interesse, begrip en
inzet. Dat ‘het zoeken bij de ander’
natuurlijk ook juist goed kan gaan zal duidelijk zijn. Maar er moet dan wel
liefde voor de zaak zijn en geen haat, angst of vlucht en boosheid of
onverschilligheid betreffende je eigen afkomst..

Er is een weg uit dit doolhof van proberen te ontworstelen aan wat je
eerder leek meer geluk en vrijheid te geven. Aanvaarding dat je gewoon ‘die en
die’ bent met prachtige unieke talenten die je identiteit vormen binnen een
grote identiteit van gezin, een nog grotere identiteit van land, volk, ras.

Je mag er trots op zijn en zorgen dat jij en anderen er
trots op blijven. Je hoeft je groep nog niet gedag te zeggen of te veroordelen,
al was het er niet zo geweldig, bevielen je bepaalde zaken niet, of was het er ronduit slecht. Ook bij de ander is er weer iets wat minder
fraai is… Bij de buurman lijkt het gras altijd groener…

Verkwansel niet wie je bent, maar stel je dienstbaar op
om die identiteit te bewaren. We dienen er immers elkaar over de hele wereld
mee. Wat zou het voor zin hebben als wij hetzelfde worden als een ander volk en
diens gebruiken, cultuur, religies of levensbeschouwingen overnemen???

Dat is een gevaar wat ons besluipt. Laten we trots zijn
op wie we zijn en ondertussen elkaar ruimte geven om samen te leven, te leren
van elkaar, maar niet elkaars identiteit overnemen of opdringen.

Waar grenzen worden opgeheven, wordt er automatisch
ruimte gegeven voor het andere. Daardoor moeten we dan niet de ander de schuld geven dat hij zijn
identiteit sterk maakt. Het is natúúrlijk dat ruimte die wordt vrijgegeven,
wordt ingenomen door het sterkere. De Bijbel heeft ons er voor gewaarschuwd…

Zorg ervoor dat die ruimte bij jou blijft. Vul het in met
jouw waarden, normen, talenten en daden uit liefde. Dat vraagt om een actieve houding. Niet een houding van: het maakt toch allemaal niets uit, of stoor mij niet in mijn leven, laat me met rust’.

Dat geeft vanzelf een goede sfeer en vorm, waardoor een
andere identiteit niet meer ruimte kan innemen dat er is! Waar iets is, kan nooit op dezelfde plaats
iets anders tegelijkertijd zijn!

Waar kies je voor is de vraag?

Je eigen identiteit en dus ruimte om dat vorm te geven
verdwijnt als jij er niet voor staat omdat je geen waarde hecht aan het unieke
dat jij te bieden hebt.

Mopper dan niet dat anderen die wél staan voor hun
gedachtegoed, voor hun unieke aard en zaak meer ruimte krijgen dan jij!

Volgens de Liefde is er voor ieder ruimte om het eigene
uit te drukken zoals de liefde dat in die persoon wil. Waar ieder de wet van
Liefhebben volgt, zal er een prachtige samenleving mogelijk zijn van ontelbare
unieke mensen met eindeloos unieke, bijzondere, wonderlijke uitingen van hun aard, talenten, leefstijl, cultuur waardoor
ieder ander wordt gediend in plaats van opgeofferd.

Liefde stelt in staat te verwelkomen maar ook grenzen te
trekken en op te komen voor het eigene.

Het meest wezenlijke van ieder mens is zijn identiteit in
de Liefde. Die moet niet verkwanseld worden. Het is immers dan de niet-liefde
die dan gaat regeren, met alle gevolgen van dien. Het wordt tijd dat we het
dichterbij zoeken ( in onszelf) en…
daar werken aan sterk maken van wat de liefde wil. Dan zal de vijand (niet
liefde) niet binnen kunnen komen….

Gera Hoogendoorn-Verhoef,

Inner-Art, Vuurlijn 36, 1424 NS
De Kwakel. 0297-563753